بیماری همه گیر COVID-19 و دگرگونی ایجاد شده در نحوه درک ما از ساختمانها ، به طرز چشمگیری حرکت به سمت محیطهای خلاقانه و هوشمندتر را سرعت بخشیده است. با این حال ، یک تصور غلط در مورد آنچه واقعا این ساختمانها را هوشمند می کند ، وجود دارد. در حالی که به راحتی می توان فرض کرد که سنسورها ، روباتیک و سایر ابزارهای پیشرفته مورد استفاده در محیط های تجاری پاسخگوتر هستند ، کلید ساختمانهای هوشمندتر فقط ابتکارات جداگانه اتوماسیون نیست - بلکه اتوماسیون را با داده های یکپارچه مرتبط می کند.
ما قبلاً ارزش اتوماسیون و ادغام داده ها را در محدوده محدودی مشاهده کرده ایم. بسیاری از ساختمانهای صنعتی از مزایای سیستم های مدیریت ساختمان استفاده می کنند که از داده های جمع آوری شده در انواع مختلف سیستم برای بهبود بهره وری انرژی ، بهینه سازی گردش کار و کاهش هزینه های عملیاتی استفاده می کند. دستیاران هوشمند از فرایندهای مشابه در خانه پشتیبانی می کنند ، مانند تنظیم خودکار ترموستات ها بر اساس الگوهای اشغال برای کاهش مصرف انرژی. در حالی که ابزارها خود این بینش را ممکن می سازند ، این فرایند انتقال داده ها در طیف وسیعی از چنین ابزارهایی است که واقعاً محیط را "هوشمند" می کند. رواج روزافزون ابزارهای هوشمند و راه حل های همکاری دیجیتالی انتظارات بیشتری را برای محیط های تجاری هوشمندتر و سالم تر می کند. با بازگشت کارگران از راه دور به دفتر ، مصرف کنندگان به فضاهای خرده فروشی و مهمان نوازی باز می گردند و کارگران ضروری از هر نوع روشهای جدیدی را برای کار خود پیش می برند ، بیش از هر زمان دیگری نیاز به محیط هایی است که از کار سالم پشتیبانی می کنند.راه حل های هوش مصنوعی و روباتیک همگی در ایجاد این محیط های کاری آینده نقش خواهند داشت ، اما به دست آوردن مزیت کامل این سیستم های پیشرفته به ارتباط بیشتر در بسترهای مختلف بستگی دارد.